BLOG Asociaal, in de war, Usher?

klaint in een supermarkt pakt iets uit de koelingNa een zware week raakten mijn koelkast, diepvries en voorraadkasten leeg, leger, leegst. Zelfs het roggebrood (altijd in huis voor als m’n brood op is), de ontbijtkoek, yoghurt,  groenten, melk en biscuitjes waren op. De boodschappenlijst was lang.

Toen ik vanochtend de buurtsupermarkt binnenstapte zei een vriendelijke medewerker  “goede….. “! De tweede helft van het “goede…” verstond ik niet. Automatische zei ik “ook goede.. ” maar ineens had ik geen idee hoe ver de dag al gevorderd was, was het voor of na de middag.. stamelde dus maar “..morgen of is het al middag?”

Snel liep ik verder. Het mandje raakte vol. Natuurlijk stond er weer iets op mijn lijstje dat ik lastig kon vinden. Het verbaasde me weer hoe snel de groentenjongen die ik om hulp vroeg  wist waar hij moest zijn. Iets later ging ik nog even op zoek naar de spekjes. Kan je veel kanten mee op, heb ik altijd graag in huis. Liefst biologische, die zijn lekker, lekker mager en verantwoord. Maar ook erg duur. Ze lagen in een gesloten koeling.

Spekjesincident
Voor de gekoelde schappen, links van het schap waar de spekjes lagen, stond een dame rustig te kijken. Ik kon daar dus wel naast, leek mij. Keek en zag twee of drie soorten spekreepjes, helemaal op de onderste schap. Hurkte voor de koelceldeur, zag dat de biologische spekjes wel heel erg duur waren. En toen voelde ik iets in de sfeer. Ik keek om me heen. Het was ineens druk, wel twee, drie dames stonden vlakbij mij.

Een dame keek mij aan. Ik ging staan, met de gekozen spekjes in mijn hand en keek haar aan: “miste ik iets?”. “Ja!” zegt een andere dame, zonder verder iets uit te leggen. Een veelzeggende stilte volgt. Ik voel dat er iets is maar weet niet wat. Verbouwereerd zeg ik, “oh.. ja. nou dat kan ook (dat ik iets miste), ik krijg niet alles mee want ik ben nogal slechthorend.” En dan loop ik gegeneerd weg. (Om nou ook nog te zeggen dat ik slechtziend ben ja.. dat lijkt een beetje op vertellen hoe zielig je wel niet bent..)

Iets later sta ik, in de rij voor de kassa, terug te denken aan dit voorval. “Ben onderhand wel nieuwsgierig wat er nu eigenlijk aan de hand was.  Waarom vroeg ik dat niet gewoon? Naja, het is gegaan zoals het ging.”

In de war?
Als ik de boodschappen, heel veel boodschappen, in mijn tassen stop, zegt (weer een andere) dame nadrukkelijk iets tegen mij. Ik versta “… een beetje in de war”. En ik vraag me de volgende minuten af. Zegt ze nou dat zij in de war is of ik..? Is dat nog een gevolg van het koeling incidentje? Of staat het daar los van?

Kijk, dit zijn nou van die typische Ushergerelateerd incidentjes. Je gaat je van alles in je hoofd halen omdat je informatie mist.
Misschien had ik me wat communicatiever kunnen opstellen daar bij die spekjesschap, en kunnen vragen wat ik dan miste. Maar dat soort van saamhorige stilzwijgende verwijt terwijl ik me van geen kwaad bewust was, nee dat was me even teveel. Pfft. ik bedenk me weer eens wat een luxe het moet zijn om alles om je heen mee te krijgen zonder er moeite voor te hoeven doen..

Als ze nu wisten hoe het zit!
Het gebeurt in die supermarkt wel ‘ns vaker dat ik denk: volgens mij val ik op door gedrag wat men al snel als raar, verward of misschien soms ook asociaal ervaart. En ik kan het nog begrijpen ook. Het hoort er gewoon bij. Soms zie ik mensen over het hoofd, hoor ik niet dat iemand iets tegen mij zegt.  Zouden die mensen mij begrijpen als ze van mijn onzichtbare beperkingen weten?

Dan droom ik zomaar wat: Uitgenodigd worden om het personeel een serieus/ludiek  ‘je zal het maar hebben’ moment geven over slechthorend en/ of slechtziend zijn, inclusief praktische omgangstips. Zelf de dames uitnodigen voor een high tea om in ontspannen sfeer ‘het incident’ uit te praten? En dan als extra: een actie zaterdag met elk uur een gratis ervaringssessies  ‘boodschappen doen als je niet alles ziet en hoort’!

🙂

Naja, accepteren dat dit erbij hoort is misschien realistischer..

Naschrift
Toen ik thuiskwam herinnerde ik mij een fragment uit de documentaire ‘Onzichtbaar’, over Hedda de Roo, over Usher 2. Bekijk het hier zelf, vind het hier en daar erg herkenbaar (v.a. minuut 7:30) : >>

Advertenties

7 Comments

  1. Als mensen niet weten wat jij niet hoort/ziet, zullen ze misschien je gedrag mis-interpreteren. Dat kan ik me voorstellen.
    Ik zou er niet vanuit gaan dat mensen je zielig vinden.
    Ik weet dat Belgische supermarkten hulp bieden bij boodschappen, Ik zie bij mijn super ook wel eens medewerkers een lijstje afwerken, dus niet online besteld. Daar moet ook iets zijn misschien??

    Durf te vragen? (hoe moeilijk ook). Misschien wel een vriendin die het niet erg vind om met je door de supermarkt te gaan?

  2. Dit is al een hele tijd geleden geplaatst.
    Maar toch wil ik er op reageren.
    Mijn 3 kinderen zijn ook slechthorend geboren,
    en sinds kort weten we dat ze syndroom van usher hebben.
    Het is verschikkelijk om te lezen hoe een simpel bezoek aan de supermarkt zo lastig voor je is.
    Maar erg mooi vind ik hoe vol humor je schrijft over deze situaties.
    Ik hoop dat mijn kinderen( hoe moeilijk het ook gaat worden) veel uit verhalen kunnen halen zoals die van jou.
    Bedankt voor je verhaal

    • Dankjewel voor je reactie Debby, Deed me goed, Maar jouw verhaal raakt me ook. ik hoop dat je dit nog leest. Wat ik erbij zou willen zeggen is: tot m’n 30e ben ik wb het slechter zien behoorlijk ‘normaal’ door het leven gegaan. Dat wens ik jouw kinderen ook toe. En wie weet.. is er als zij 30 zijn zelfs een remedie gevonden zodat ze niet te maken krijgen met de uitdagingen waar mijn generatie mee worstelt.. Weet je dat er een mailgroep is voor ouders van Usherkinderen? Ik weet niet hoe actief deze groep is, maar wil je er graag op attenderen. Het is een besloten groep, aanmelden kan via oudersusherkinderen@gmail.com.

  3. Beste allemaal,
    Hier in Vlaanderen is er een andere mogelijk als men een dubbele visuele handicap hebt wat ‘ winkelen ‘ in een supermarkt betreft.
    Tracht de verantwoordelijke van die winkel aan te spreken om afspraken te maken wanneer je ‘ zelfstandig ‘ wilt winkelen maar dan met een winkelbediende of werkster, dus een begeleidende helpster van de winkel zelf.
    Het beste moment is tijdens de ‘ dal ‘ uren te gaan winkelen ( dus de stilste ‘ momenten en niet op een zaterdag middag/namiddag.
    Thuis maakt een lijsteje wat je eigenlijk van eetwaren enz… wilt aankopen.
    Verleden jaar bent ik eens op stap geweest met een blinde lortgenoot in Baarle/Nassau , richting supermarkt C1000 en tja hoor na een paar seconde stond daar al een schoonheid van een hulpje hoor met de vraag ‘ hebben jullie hulp nodig ‘ Ik was verwonderd door deze gang van zaken en eigenlijk zou men zo yte werk moeteb gaan in alle supermarkt.warenhuizen.
    Dus eerst afspraken maken met de verantwoordelijke welke dag en uur voor zijn winkel het best uitkomt om een helpende hand aan tebieden via één der personeelsleden.Dit is dan een ‘ reclame ‘ bovenop vind ikke 😉
    Groet van een Zuiderrbuur Gerry ( syndroom van Usher type 2 )

  4. Dit zijn de goede ervaringen die je kunt ombouwen naar deskundigheid. Droom niet te lang: nodig je zelf uit bij het personeel van de buurtsuper en je zult eens zien dat je hun blikveld verruimt zonder zielig gevonden te worden. En .. die High Tea met de dames, die komt er misschien ook nog wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s