Eveline’s blogs – Slechthorend incognito (1) ‘Waarom heb je me verlinkt?’

Als ‘pittig slechthorende’ heb ik heel wat raadsels op mijn weg gevonden. Zelden vroeg iemand hoe dat eigenlijk voor mij was, dus ik stelde mezelf ook geen vragen. Solo apparatuur of maatschappelijk werk dat was voor anderen. Toen op m’n 21e jaar een medestudent mij vroeg wat ik eigenlijk hoorde dacht ik daar pas voor het eerst over na. En ik schrok wel een beetje toen ik er op ging letten. Een begin van een heel langzaam bewustwordingsproces. Anno 2015 begin ik die jeugdjaren toch wat beter te begrijpen. En zo borrelen er verhalen naar m’n bewuste, verhalen over het leven als ‘incognito’ slechthorende jongere in de tachtiger en negentiger jaren.

Ik zat inmiddels in havo 4. Slim, oplettend en ijverig genoeg was ik om mijn voldoendes binnen te halen. De crisis thuis weerhield me niet mijn ding te doen. Maar het gebeuren in de klas ontging me, terwijl ik er midden in zat. Conrector Karens vond onze klas een moeilijke klas. Af en toe kwam hij ons toespreken om te vertellen hoe moeilijk hij het met ons had. Ik herinner me nog zijn geruite broek en vriendelijk-ernstige krullenhoofd. Welwillend dacht ik na over zijn verhaal. Hij vertelde dat hij graag zou willen weten wat er toch speelde in onze klas.

Het enige dat ik kon bedenken was de tassentorens die we bouwden voor de klassendeur van de Franse de Pater, of misschien de ‘truc’ die onze bijdehante Cornelis vaak uithaalde aan het begin van de Franse les: slimme en serieuze vragen stellen naar aanleiding van de dagopening. Waardoor onze les steeds korter werd? Nee, meer dan dat kon ik me eigenlijk niet bedenken. Wacht, zou hij die vreselijke les bij juf ‘Boogaard’ van Nederlands bedoelen? Tijdens een les ontstond er een spelletje (of was het in opdracht van de juf?): iedereen begon met tafels en stoelen te schuiven. Maar ik had geen idee waarom. Had vast iets gemist. Me generend over de groeiende afstand tussen mij en de andere klasgenoten zat ik daar vastgenageld op m’n stoel achter m’n tafeltje, me af te vragen wat er nu eigenlijk gaande was. Rood te worden, mijn hersens te pijnigen wat ik gemist had. Ik durfde niets te zeggen, niets te vragen. Nooit ben ik erachter gekomen of die gekke les nu het resultaat was van een opdracht van Boogaard of van een ordeprobleem. Zou Karens dat bedoelen? Ik ben er nooit achter gekomen. Niemand wist dus minder van wat er zich in de klas afspeelde dan ik.
In een hoofdrol die ik zelf niet begreep

Toch werd ik op won derbaarlijke wijze ‘klassenvertegenwoordiger’. Dat zou tot een confrontatie leiden die me nog steeds niet lekker zit. Het idee van het klassenvertegenwoordigerschap was simpel: De klassenkaart met absenties laten aftekenen door elke docent en de kaart aan het einde van de dag bij de kamer van Karens deponeren. Tijdens een les in het houten noodgebouwtje Boswijk ging de telefoon. De docent vertelde dat de klassenvertegenwoordiger even naar ‘Karens’ toe moest komen. Een zeer ongebruikelijke situatie. Ik had werkelijk geen idee waar dat over moest gaan. Op de 4e verdieping van het nieuwe gebouw stond ik al snel voor de deur van zijn kamer.

Of ik iets wist van een wijziging op de klassenkaart? Ik dacht na en herinnerde me dat een paar klasgenoten me inderdaad gevraagd hadden een naam door te strepen (of was het typ-exen?) Ik herinnerde me dat er iets gaande was – dat een paar jongens uit de klas naar mij toegekomen waren en dat er daaromheen een bepaalde opwinding hing en dat ze iets van mij wilden. Ik was al blij toen ik begreep dat ze wilden dat de naam van klasgenoot Arie van de kaart werd gehaald en overdonderd door al die aandacht deed ik dat ook. Dus toen Karens mij vroeg naar de wijziging zei ik (alweer overdonderd door deze uitzonderlijke situatie) nietsvermoedend ‘ja’ tegen Karens.


De confrontatie

De trappen van de vierde verdieping naar de begane grond, zoals altijd zo snel mogelijk afroetsjend, was ik snel weer beneden. Ik liep tussen de jassenrijen door naar buiten, richting Boswijk. Klasgenoot Arie kwam mij tegemoet. Hij hield me staande. Ik merkte dat hij ‘upset’ was. Hij vroeg, met overslaande stem ‘waarom heb je me verlinkt?’. Dit raakte en verwarde me enorm. Er flitste er van alles door me heen. Het kwartje viel. Arie was direct na mijn bekentenis door Karens naar boven geroepen. Hij voelde zich verraden. Door mij. Ik was niet meer het anonieme meisje dat stilletjes deed wat ze moest doen, waar nooit iemand naar omkeek. Nee ik had iets gedaan dat mij kwalijk werd genomen. Ineens stond ik midden in de realiteit van het echte leven in de klas. Even maar.

Toen ik terugkwam in de klas, ging een paar minuten later de bel. Terug naar de anonimiteit van het niet verstaan en niet begrepen worden, het eenzaam zijn maar niet alleen. Af en toe heb ik nog wel eens gedacht: had ik die Arie maar uit kunnen leggen wat mijn kant van het verhaal was. Ik hoop dat ’t hem goed is vergaan sindsdien.

 

 

PS
Tip voor slechthorende jongeren, ‘ouders en begeleiders van’!
Bianca van der Horst, zelf slechthorend, richtte een eigen bedrijf op, 100 procent slechthorend. Zij ondersteunt slechthorende jongeren en volwassenen op verschillende manieren. Zij geeft onder andere ambulante begeleiding op school en organiseert workshops voor slechthorende kinderen die naar de middelbare school gaan of al middelbaar scholier zijn. Meer informatie: honderdprocentslechthorend.nl

 

Meer lezen?

  • Gespot: via Twitter deelde GGMD in 2015 een brief die me raakte. Ik begreep waar het over ging. De brief was van de dove moeder van een slechthorende dochter. De dochter leek het prima te doen in het reguliere onderwijs, maar toen ze een keer vertelde hoe zij het ervaarde, schrok de moeder zó dat ze een brief schreef met daarin een oproep om op te letten dat slechthorende jongeren niet worden overschat. Overigens herken ik niet alles in het verhaal, maar wel het onzichbare van de beperking en het gemak waarmee over het hoofd kan worden gezien wat slechthorendheid met je kan doen. De brief is te lezen via deze link.

 

 

 

 

Reacties zijn altijd welkom!

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s